Leven met een chronische ziekte

Ik laat los en ga ervoor!

(Deze blog schreef ik een tijd geleden toen ik de keuze maakte voor een operatie. Inmiddels ben ik geopereerd en bezig aan een nieuwe blog, maar deze wilde ik ook nog graag met jullie delen)

(Jan. 2017): Ik heb altijd graag de regie over mijn eigen leven. Wie niet, zou je zeggen? En is er eigenlijk wel iemand die ook echt de regie heeft? Ik denk het niet en als dat zo is, is het waarschijnlijk een illusie. En met een chronische ziekte zoals endometriose is het sowieso een illusie dat je de touwtjes volledig zelf in handen hebt…

Ik was laatst bij de gynaecoloog voor een controle. Zij is één van de weinige artsen die ik ken, die je aan blijft kijken terwijl ze haar verslag tikt op de computer. Zo ook deze keer, ze tikte op haar toetsenbord en keek mij tegelijkertijd indringend aan terwijl ik mijn verhaal deed. Wat overigens een vrij lang verhaal was, want ik was al een hele tijd niet op controle geweest. Daarnaast weet ik heel goed wat ik wel en niet wil en hoe mijn lichaam in elkaar zit. (hoezo, ik kan de regie moeilijk loslaten?)

Toen kwam haar antwoord: ‘Je kunt nu niet meer wachten. Gezien je leeftijd moet je nu een keuze gaan maken.’ Bam, daar zat ik dan, in your face… De leeftijdsgrens, ergens voelde ik dit aankomen en toch kwam het als een donderslag. Ik had dan ook even niets te zeggen. Ik voelde alleen maar de pijn en de druk, het gehijg van mijn leeftijd in mijn nek. Een getal dat nu nog in mijn hoofd nagonst.

Het betekent zoiets als: ‘Je eitjes raken op, je wordt te oud, je kansen verkleinen elk jaar, wat zeg ik, elke minuut!’ Ik voelde de tranen prikken achter mijn ogen, maar ik wilde helder blijven. Ok, wat nu? Laat ik de arts maar wat praktische vragen stellen, dacht ik en ik bombardeerde haar met mijn vragenvuur. Maar ook met mijn angsten; ik ben bang voor pijn, hormoonbehandelingen, teleurstellingen. Die heb ik al genoeg gehad.

Het is duidelijk dat ik de regie los moet laten. Ik heb te lang afgewacht en geprobeerd dit op te lossen met homeopathie, gezonde voeding, massages, supplementen, mindfulness. Laat me voorop stellen dat ik daar geen spijt van heb en dat ik heel veel heb geleerd, maar ik zie nu dat het de endo niet zal genezen. Ik weet zeker dat het zonder dit alles, nog veel erger zou kunnen zijn. Maar ik moet nu onder ogen zien, dat ik ook de reguliere geneeskunde nodig heb. Mijn vertrouwen hierin is de laatste jaren nogal geschaad en ik ben dan ook niet voor niks op zoek gegaan naar andere oplossingen. Maar ik ben ook degene die altijd roept dat reguliere geneeskunde samen moet gaan met de ‘alternatieve’. Dus zal ik dit ook zelf toe moeten gaan passen.

Ok, ik probeer me over te geven en ik heb vertrouwen in deze gynaecoloog. Jaren geleden heb ik haar gevonden in mijn zoektocht naar een second opinion en zij heeft ervaring met endometriose. Ook zijn ze in het betreffende ziekenhuis ver op het gebied van robotchirurgie en ik heb er een goed gevoel bij. Bovendien heeft ze mij nooit als een nummer behandeld en dat vind ik misschien nog wel het belangrijkste. Ze legt me uit wat mijn opties zijn en ik krijg bedenktijd…

Je mag weten dat ik geworsteld heb met de keuze, maar dat een operatie nodig is, is heel duidelijk. De pijn is zo verergerd het laatste jaar, de dagen met pijn zijn verdubbeld en het beïnvloedt mijn hele leven. Juist nu ik nieuwe dingen op mijn pad heb gekregen waar ik mee verder wil, komt dit tussendoor. Maar natuurlijk weet ik dat de operatie niet te voorkomen is en op de dagen met veel pijn, krijg ik zelfs ‘zin’ in de operatie. Haal maar weg, denk ik dan. Ik word er gek van. Dat gaat dus ook gebeuren, ze gaat de endometriose van mijn darmen en eierstok weghalen en ik ga de regie in haar handen leggen… (of in die van de robot)

Ik vind het superspannend, maar dit is weer een goede les in loslaten voor mij. En ik ben er van overtuigd dat de operatie me ook veel goeds op gaat leveren. Minder pijn en meer energie, daar ga ik voor! Zodat ik mijn dromen waar kan maken en nog meer kan genieten van het leven.

Ik ga mij goed voorbereiden op de operatie en op de nabehandelingen. Hiervoor zal ik alles weer uit de kast trekken en de reguliere geneeskunde gaan combineren met alles wat goed voelt voor mij. Daar gaat het uiteindelijk om, ik zal de regie nu loslaten, maar mijn gevoel laat ik nooit los. Mijn onderbuikgevoel, mijn intuïtie is mijn kompas voor het leven. Als ik tegen mijn gevoel in zou gaan, raak ik mezelf kwijt.

Lieve lotgenoten, zoek naar de beste behandeling voor jouw lichaam. Ieder lichaam is anders en reageert dan ook anders op bepaalde medicatie of behandelingen. Laat je goed voorlichten en zorg daarnaast goed voor jezelf. Ik weet uit ervaring dat je veel aan kan als je voor jezelf blijft zorgen. Ook dit kan ik aan, ik houd jullie op de hoogte…

Liefs Liesbeth.

Meer lezen:

 

Een reactie

  1. Diana van der Linden augustus 10, 2017 at 8:33 am

    Ik ben zo blij voor iedereen met endometriose dat dit een nu een erkende ziekte is. Ik ben 40 jaar geleden geopereerd en is op 28 jarige leeftijd mijn baarmoeder verwijderd. 4 jaar lang had ik al helse pijnen en eindelijk was er een dokter die een laproscopie ging doen. Zijn reactie vergeet ik nooit, het is een puinhoop in je buik alles is verkleefd aan elkaar en ja ik had ook geen eileiders meer die waren afgekneld door de verklevingen. Gelukkig had ik al vroeg 2 kinderen gekregen dus de keuze was gauw gemaakt. Ik was zo blij dat ik werd geopereerd en mijn baarmoeder werd verwijderd en mijn darmen los werden gemaakt. Helaas bleef het niet bij deze operaties en volgden er steeds na een paar jaar een operatie om de eierstokken te verwijderen en weer mijn darmen los te maken. Ik kwam natuurlijk ook vroeg in de overgang. Tot op heden heb ik nog steeds last van mijn darmen maar het is te dragen die helse pijnen zijn weg. Ik moet uitkijken wat ik eet dan gaat het goed. Maar in mijn tijd van de operaties had alles nog steeds geen naam en daarom ben ik blij voor de vrouwen van nu dat dit nu wel zo is. Zo worden hun klachten erkend en dat ze niet zeggen zoals bij mij u moet er maar mee leren leven.

    Reageer

Laat een reactie achter