Leven met een chronische ziekte

Mijn Muze

In mijn vorige blog vertelde ik jullie dat er een persoon is die mij inspireert. Ik vertel jullie in deze blog graag wie zij is. Zij is niet meer onder ons, maar is nog steeds een inspiratiebron. Om verschillende redenen is zij een vrouw waar ik veel van heb geleerd en nog steeds geeft zij mij inzichten door hoe zij heeft geleefd.

Momenteel volg ik de opleiding Trainer Mindfulness en dan is het natuurlijk essentieel dat je dit eerst zelf kan toepassen in je leven, voor je dit aan anderen kunt overbrengen. En dit gaat me steeds beter af (lees meer over mindfulness in de blogs ‘Mindful ziek zijn’ en ‘Let it be’.)
Maar zij kon het gewoon, zij deed het, zij leefde mindful. Zij leefde in het NU, zij oordeelde niet en klaagde niet.
Zij was een lieve vrouw, geboren in Indonesië waar zij veel heeft meegemaakt. Beide ouders verloren en veel vreselijke dingen gezien in de oorlog. Ze is opgenomen in een pleeggezin en met dat gezin is ze naar Nederland gekomen. Van haar moederland naar ons koude kikkerlandje. Maar was zij verbitterd? Nee… Het kan haast niet anders dan dat ze verdriet en boosheid gevoeld moet hebben, maar haar hartenpijn heeft haar persoonlijkheid niet veranderd. Zij bleef positief en wilde juist dat haar kind hier de jeugd zou krijgen, die zij nooit heeft gehad.
Daar heb ik zoveel bewondering voor. Na een oorlog meegemaakt te hebben, als weeskind verder te moeten en dan ook nog moet vluchten. En er toch het beste van maken, door willen gaan en niet blijven hangen in verdriet of een depressie. Ook toen zij op latere leeftijd ziek werd, klaagde zij niet. Niet over haar pijn, het feit dat haar zichtvermogen was aangetast, niet over wat ze allemaal wilde doen maar niet kon. Ze accepteerde wat er was, wat op haar pad kwam en probeerde daar mee om te gaan.
Toen ik haar voor het eerst ontmoette, zag en voelde ik meteen haar innerlijke rust. Ik zag die rust in haar mooie donkere ogen en ze bracht het over met haar stem en haar wijze woorden. Ze was een wijze oude vrouw geworden die geen oordeel had over andere mensen. Ze liet iedereen in zijn of haar eigen waarde. Daar kunnen wij allemaal wat van leren. Ik lees nog graag in haar boeken, gebruik haar tarotkaartenset, leer van de citaten die zij opschreef en ik geniet van haar creatieve uitspattingen waar zij haar gevoelens in kwijt kon.
Op 1 januari 2016 begon ik de opleiding en terwijl ik het eerste hoofdstuk las over mindfulness, voelde ik dat zij even bij me was. Het was goed, ik had de juiste keuze gemaakt. En nog elke dag denk ik haar afscheidswoorden: ‘Leef, lach en geniet’. Dat is pas mindful leven: elke dag genieten van het leven! Genieten is de meest spirituele bezigheid die je maar kan bedenken.

Lieve volgers, ik hoop dat het jullie mag lukken om te genieten van de kleine dingen. Dat jullie het moois nog om je heen zien, ondanks de pijn van de endometriose. Laat deze ziekte jouw kijk op het leven niet verduisteren, maar kijk naar wat het jou heeft geleerd en gebracht. Kijk in de spiegel en zie die mooie sterke vrouw. Leef je leven, dat is NU. Lach; je verdriet zal verbleken door je lach. Geniet van wat je nog wel kan, van de goede dagen.
Leef, lach en geniet zoals mijn muze dat deed.
Dankjewel Astrid,

Liesbeth

Meer lezen?

2 reacties

  1. Heel mooi gesproken, Liesbeth! Ik voel ook echt wat je zegt en ervaar dat het soms toch wel een hele kunst is om mindfull te leven. Astrid ken ik van vroeger ( Bert is een jeugdvriend van mij) . Hoewel ik naar haar keek door de ogen van een kind/ puber, herken ik haar zeker in jouw woorden! Astrid was een bijzondere vrouw!

    Reageer
    1. Liesbeth Zonnevylle-van Oord mei 8, 2017 at 8:32 am

      Bedankt voor deze mooie woorden Gerard! Ze was zeker heel bijzonder… Excuses voor mijn late reactie.
      Groet Liesbeth.

      Reageer

Laat een reactie achter