Leven met een chronische ziekte

Terugblikken op 2013

acceptatie endometriose

Heb jij dat ook? Dat je aan het einde van het jaar alles op een rijtje zet en het afgelopen jaar overdenkt? Voor mij was 2013 weer een bewogen jaar wat betreft de endometriose.

Het beïnvloedt zoveel in mijn leven; werk, relatie, sociale contacten, kinderwens. Zo heb ik in 2013 bijvoorbeeld de beslissing ‘moeten’ nemen om minder te gaan werken, het voelde voor mij niet als een keuze maar als een “moeten”. Ik werkte al parttime, maar zelfs de 24 uur die ik werkte kon ik niet aan vanwege de vermoeidheid en andere klachten. Wel kan ik doordat ik minder ben gaan werken, meer tijd in mijn eigen bedrijf steken en dat geeft me ook energie.

Maar het blijft zoeken naar de juiste balans. De balans tussen werk en privé, maar ook de balans tussen reguliere geneeskunde en alternatieve geneeskunde, al noem ik die laatste liever ‘natuurlijke geneeskunde’.De gynaecoloog wil het in mijn ervaring al snel oplossen met hormonen of een behandeling en ik heb me zeker wel eens een nummer gevoeld in het ziekenhuis. Maar soms zijn die hormonen even de enige optie of is die behandeling echt nodig. Dan moet je je erbij neerleggen en het over je heen laten komen. Maar ik heb altijd geprobeerd het te combineren met een natuurlijke oplossing.

In de afgelopen jaren heb ik steeds meer vrouwen leren kennen met endometriose. En al die vrouwen zitten in een andere fase. Er zijn vrouwen die kinderen hebben gekregen en er pas op latere leeftijd achter kwamen dat ze endometriose hebben. Maar ik ken ook vrouwen die geen kinderen konden krijgen en dat geeft de ziekte een hele andere lading, vind ik. Respect heb ik voor die vrouwen die een andere invulling hebben kunnen geven aan hun leven.

En vrouwen die nog steeds vechten tegen die maandelijks terugkerende pijn, of midden in vruchtbaarheidsbehandelingen zitten, vrouwen die een operatie moesten ondergaan of in de toekomst geopereerd moeten worden. Zoveel verschillende fases in endometriose, maar één ding hebben we gemeen: We zijn sterk! We zijn sterk, want we moeten wel sterk zijn. We moeten hiermee leren leven, we moeten het accepteren, we willen zoveel, maar kunnen het niet altijd. We hebben goede en slechte dagen, van de goede dagen geniet ik extra en de slechte dagen… tsja, daar kan ik de ene keer beter mee omgaan dan de andere keer.

Deze tekst uit mijn Happinez agenda wil ik met jullie delen, het gaat over de winter:

’‘In de winter word je op jezelf teruggeworpen. Het is een tijd van introspectie en nieuwe gebieden in jezelf onderzoeken. De tijd om vertrouwen op te bouwen, te accepteren wat is en illusies los te laten. Overbodigheden worden opgeruimd, letterlijk en figuurlijk. Zo maak je de weg vrij voor een frisse, nieuwe lente.”

Vertrouwen, dat wens ik jullie toe in 2014. Vertrouwen dat het beter wordt, dat er meer aandacht komt voor de ziekte en meer onderzoek gedaan zal worden. Vertrouwen in jezelf, in het leven. Acceptatie, dat wens ik jullie ook toe. Acceptatie van de ziekte en de beperkingen die daarbij horen. Wat natuurlijk niet betekent dat je op moet geven, maar we moeten loslaten. Laat los wat je niet kan en kijk naar wat je wel kan. Laat je frustraties en angsten los en vertrouw dat die lente er ook voor jou weer zal komen.

Ik weet dat het niet gemakkelijk is, maar je bent sterk. Wij zijn sterk.

Kies de weg die bij je past, je bent niet alleen. Er is altijd licht en liefde om je heen’.

 

Liefs,

Liesbeth Zonnevylle 

Lees ook mijn blog met tips voor 2014!

 

 

 

 

 

3 reacties

  1. Prachtige woorden Liesbeth, ook voor mij een moment van bezinning, even terug naar mijzelf. Ook ik hoop dat ik komend jaar weer een stukje kan accepteren en vooral het vertrouwen weer vind. En dat wens ik jou en alle andere lotgenoten ook toe voor komend jaar!

    Reageer
  2. Lieve Liesbeth,
    Ontroerd werd ik van je stukje, ik heb het wel geaccepteerd, nu in de overgang geen last meer van de endometriose, maar je verhaal haalt zoveel herinneringen naar boven… Ook ik ben lang bezig geweest met het uit de winter krabbelen en heb heel hard gewerkt om het weer zomer te laten worden in mezelf.. in mijn woonkamer hangt een quiltje wat ik in die periode heb gemaakt. Op de achterkant staat het volgende gedicht±

    in bloei
    wel beknot, afgesneden.
    lieve droom
    zo onbereikbaar
    maar jij-
    boom van een mens,
    jij zo wijdvertakt.
    Lente, zoveel lente,
    Zomer, zoveel zomer.
    Reik toch,
    raak het Licht
    raak het leven.
    Reik toch
    laat je raken,
    zoveel reikt naar jou.
    raak in bloei.

    het komt uit Een droom die een droom blijft van Hans Bouma

    Ik wens je van harte toe dat je volop in bloei komt te staan…

    dikke knuffel,
    Marian

    Reageer

Laat een reactie achter