Leven met een chronische ziekte

Let it be

verdriet toelaten

leven met endometriose

In mijn vorige blog ‘Mindful ziek zijn’ vertelde ik jullie over het acceptatie-proces van mijn ziekte en hoe mindfulness mij daarbij heeft geholpen.

Mindfulness is leven in het NU en alles wat er nu gebeurt, er laten ZIJN. Voorheen was mijn motto altijd ‘Laat het los’ als ik mij druk maakte om (onbelangrijke) dingen. Het was ook een zin die mijn collega’s en ik regelmatig tegen elkaar riepen als er veel stress was op het werk. En natuurlijk is het goed om los te laten, dat is vaak nodig. Maar ik heb ook gemerkt dat dat niet altijd mogelijk is. Bepaalde gevoelens, emoties en gedachten kan ik niet op commando loslaten en zijn er ook niet voor niets.

Zo werd ‘Let it go’ voor mij ‘Let it be’. Alles wat er nu is, is goed, ik ben altijd op de juiste plek.

Doordat ik bepaalde gevoelens er nu gewoon laat zijn, in plaats van ze krampachtig los te willen laten, voel ik meer rust in mijzelf. Ik zal jullie een voorbeeld geven, ik had laatst een reünie van mijn middelbare school. Ik keek er al weken naar uit om weer door de gangen van mijn oude school te dwalen. De geuren op te snuiven van de lokalen en vrienden en leraren van vroeger weer te ontmoeten. Maar precies die ochtend voelde ik menstruatiepijn opkomen, onverwachts want ik zou pas later die week ongesteld worden… de pijn werd binnen een paar uur zo heftig dat ik misselijk op de bank lag met mijn warmtekussen tegen mijn buik en huilde van de pijn #levenmetendometriose Ik was boos, boos op mijn lichaam, het voelde of het mij in de steek liet. Toen in mij opkwam dat ik mijn boosheid los moest laten en de pijn dan minder zou worden lukte dat niet. Zoals ik in mijn vorige blog schrijf, maakt verzet tegen de pijn, de pijn vaak erger. En zo is het ook met verzet tegen bepaalde gevoelens. Ik kon de boosheid niet loslaten, ik heb het juist toe mogen laten van mezelf. Zonder oordeel of zelfmedelijden, verzette ik mij niet tegen de boosheid en het verdriet om de teleurstelling en daardoor werd ik rustiger van binnen. Ik ben in slaap gevallen en de rest van de dag heb ik op de bank doorgebracht met veel kruidenthee en een mooie (jank)film. De reünie heb ik afgezegd.

Ik geloof dat het goed is om gevoelens toe te laten en ze te doorleven als je ze op dat moment niet kan loslaten. Mits ze realistisch zijn en je niet in het drama van je ego blijft hangen. Als je emoties niet toelaat, dan gaan ze opstapelen en dat is zeker niet goed. Huilen is ook zoiets, door verdriet eerst toe te laten, kun je het uiteindelijk loslaten. En bovendien, gevoelens en emoties als vreugde en blijdschap wil je toch ook toelaten en voelen?

Wat heel belangrijk is in mindfulness en dit zie je terug in yoga en meditatie, is het niet oordelen. Oordeel niet over je gedachten of gevoelens. Als je bezig bent met; ik mag dit nu niet voelen of denken, maak je het voor jezelf heel moeilijk. Tijdens een meditatie komen er gedachten in je op, die mogen er gewoon zijn en zonder te oordelen gaan ze ook weer weg. Lukt een bepaalde yogahouding niet, oordeel niet, maar luister naar je lichaam en respecteer je lichaam. Heb je verdriet, huil dan en zie dit niet als zwak zijn. Het zijn allemaal oordelen, we willen iets bestempelen als goed of fout. Goed of fout komt van ons ego, ons verstand.

Mindfulness is ook het voelen, durven te vertrouwen op je gevoel zonder dat het ego daar een stempel op wil zetten. Ik denk dat naar je gevoel luisteren, naar je lichaam luisteren een vorm is van goed voor jezelf zorgen. Je bent mild voor jezelf als je het toelaat en het niet weg hoeft te stoppen, gun jezelf de tijd iets te verwerken.

Het is voor iedereen belangrijk goed voor jezelf te zorgen, maar in het geval van een ziekte, beperking of aandoening is dat extra belangrijk. En door iets eerst toe te laten, kun je het daarna accepteren en verwerken.

Als ik pijn heb, heb ik geleerd te denken: NU heb ik pijn, zorg NU voor mij, rust NU uit, haal NU diep adem, blijf NU bij jezelf. Als ik mijn angst voor de pijn laat komen, ebt het ook weer weg. Als ik boos ben of verdrietig, uit ik dat en het ebt weer weg. Het mag er zijn, ik mag er zijn, ik laat het zijn. Breathe in, breathe out, let it be.

In mijn volgende blog vertel ik graag over mijn muze, de persoon die mij inspireert.

Liesbeth Zonnevylle

 

Na het schrijven van deze blog, trok ik een inzichtkaartje voor mezelf uit de ‘Boodschappers van Gaia’. Toen ik deze kaart trok, wist ik dat ik op de juiste weg zit.

Laat uw emoties stromen.

‘Emoties stromen als water. Ze kunnen net een kabbelend beekje zijn, of diep en sterk als een rivier. Geef uzelf toestemming om ze te voelen en te ervaren zonder te oordelen. Probeer ze niet te negeren, want dat zorgt alleen maar voor schade en ongemak. Dam uw gevoelens niet in, laat ze vrij. Laat ze stromen. Geef uzelf de ruimte om ze te voelen en ervan te leren door ze te aanvaarden voor wat ze zijn – een natuurlijke reactie op het moment waarop u bestaat.

Een reactie die voorbijgaat als het moment voorbijgaat’.

 endometriose

Meer lezen:

Laat een reactie achter